جمعه ها معمولا برام دلگیر نبود. میشه گفت خیلی هم خوب بود.
همه ی هفته رو منتظر جمعه بودم. اتفاقا هم عصر جمعه. بر خلاف بقیه روزها، جمعه
هارو فقط تا ظهر سر کار بودم. میتونستم بیام اتاق بعد از ناهار یه دل سیر بخوابم!
خستگی همه ی هفته جمع میشدند تا من جمعه ها دور بریزمشون! تازه شب قبل رو هم
میتونستم بیشتر بیدار بمونم، به خاطر فردایی که جمعه ست!
علاوه بر این میتونستم وقتی از خواب بیدار شدم توی رختخواب
بمونم و اون آهنگ رو بزارم و سیگار بکشم. چقد این سیگارِ بعداز بیدار شدن میچسبه.
برام زیاد پیش نمیاد که بتونم تو اون موقعیت ولو باشم و بدون عجله سیگار بکشم. بعد
از اون میتونستم یه چایی بزارم و اگه هوا خوب باشه بیرون از اتاق بشینم و چایی
بخورم و نگران این نباشم که همین چن دقیقه پیش بود که یه نخ کشیدم! آخه امروز جمعه
ست.
چایی خوردن که تموم شد میتونم اون قطعه ای که توش گیر کردم
و همه ی هفته وقت نداشتم براش رو بشینم تمرین کنم و هی خراب کنم و دوباره تمرین کنم.
جمعه ها میتونستم چندتایی
تلفن هم بزنم و فیلمهایی هم که میدیدم طولانی تر بشن! و هنوز کلی وقت داشته باشم...