حالا من هر آنچه
داشتم را در روستا جا گذاشته و راهی شهر شده بودم. توی مسیر رشته ی افکارم از گذشتههای دور شروع میشد
و به اینجا که می رسید پاره میشد. هیچ ایده ای درباره آیندی بسیار نزدیک هم
نداشتم. در آن چهار سال از عمرم کم شد ولی چیزی به من اضافه نشد. چیز خاصی از آن
دوران یادم نمی آید. کم کم پینههای دستم نرم شده بود. هر از گاهی آخر
هفته برمیگشتم به روستا و دیدارها تازه
میکردم. تمام شد و صبح کنکور رسید. نمیدانستم چقدر بلدم؛ ولی عجیب بود که هیچ
نگران نبودم! کنکور رو که دادم
اصلا نمیدانستم که خوب بود یا بد!.
کارنامه که اومد
هیشکی تعجب نکرد به جز خودم. رتبم سه رقمی شده بود. کلی خوش حال شدم ولی به روی
خودم نمیآوردم. انتخاب رشته که کردم، علاقه هیچ نقشی در اون نداشت.؛ درست مثل
انتخاب رشته دبیرستان.
باید مهندس میشدم...
.
ادامه دارد...
No comments:
Post a Comment